Kazania świętokrzyskie

Kazania świętokrzyskie

Biblioteka Narodowa (Pałac Rzeczypospolitej - Sala Wilanowska)

Złoty kodeks gnieźnieński

Złoty kodeks gnieźnieński

Archiwum Archidiecezjalne w Gnieźnie

Akta polskiego państwa podziemnego (1861-1864)

Akta polskiego państwa podziemnego (1861-1864)

Archiwum Główne Akt Dawnych

Banderia Prutenorum

Banderia Prutenorum

Biblioteka Jagiellońska w Krakowie

Pamięć Świata

Program UNESCO Pamięć Świata (Memory of the World) istnieje od 1992 roku. Jego celem jest podejmowanie działań służących ochronie i udostępnianiu międzynarodowego dziedzictwa dokumentacyjnego, a także zwiększanie świadomości jego znaczenia.

Szeroką definicję dziedzictwa dokumentacyjnego określił Międzynarodowy Komitet Doradczy Programu UNESCO Pamięć Świata, który opiniuje Dyrektorowi Generalnemu UNESCO kwestie związane z funkcjonowaniem i rozwojem Programu. Komitet Doradczy zdefiniował dziedzictwo dokumentacyjne jako różnego typu obiekty o szczególnym znaczeniu historycznym i kulturowym. Mogą to być zarówno dokumenty i zespoły archiwalne, rękopisy przechowywane w bibliotekach i muzeach, jak i druki o wyjątkowej wartości dokumentacyjnej, a także inskrypcje oraz dokumenty audiowizualne (na nośniku analogowym lub cyfrowym).

Od 1997 roku obiekty o światowym znaczeniu historycznym lub cywilizacyjnym wpisywane są na Listę Światową Programu. Nowe obiekty dodawane są co 2 lata, a ich propozycje zgłaszane przez Krajowe Komitety Programu omawiane są podczas sesji Międzynarodowego Komitetu Doradczego. Na Liście Pamięć Świata znajdują się także obiekty zgłoszone przez Polski Komitet Programu.

W ramach Programu Pamięć Świata tworzone są także listy regionalne oraz listy krajowe. Znajdują się na nich dobra kultury istotne dla poszczególnych regionów lub narodów. W Polsce stworzona została Polska Lista Krajowa Pamięć Świata, na którą wpisywane są obiekty o wyjątkowej wartości dla naszej kultury. Decyzję o wpisie podejmuje Polski Komitet Programu UNESCO Pamięć Świata. Program UNESCO Pamięć Świata oprócz tworzenia Listy Światowej oraz list regionalnych i krajowych przewiduje tworzenie opracowań i baz danych, zawierających m.in. informacje o dziedzictwie zagrożonym lub bezpowrotnie utraconym.


W listopadzie 2015 roku na 38. sesji Konferencji Generalnej UNESCO państwa członkowskie przyjęły Zalecenie w sprawie zachowania i dostępu do dziedzictwa dokumentacyjnego, w tym dziedzictwa cyfrowego. Jest to pierwszy i jedyny dotychczas instrument prawny o charakterze globalnym, służący ochronie dziedzictwa dokumentacyjnego. Polska aktywnie wspierała najpierw podjęcie przez UNESCO prac nad tym instrumentem prawnym, a następnie wypracowanie jego tekstu. Przyjęcie Zalecenia wieńczyło trwającą na forum Programu UNESCO Pamięć Świata od kilku lat refleksję na koniecznością wprowadzenia prawnej ochrony dziedzictwa dokumentacyjnego. W roku 2016 tekst Zalecenia został przetłumaczony na język polski.

 

Zalecenie (pobierz)

 

TOP